org-z13078629675852773f62ae1a78c097f287ecfd6fe61c25b5cb.jpg?w=200

چکیده:ما به اندازۀ مردم مظلوم بحرین برای حاکمیت خودمان ارزش نداریم. بیمارانمان در زندان ها جان می دهند، زندان ها به مرکز انتقال بیماری های سخت تبدیل شده است، قلم ایمان را شکسته اند و با قلم پای خون آلود جوانان ما احکام رذیلانه می دهند و زندان ها را پر می کنند. ایران ما را به زندانی بزرگ بدل کرده اند. کوچکترین صدای مشفقانه در حلقوم گوینده خفه می شود. دو سال است که از رسانه های ملی علیه مردم معترض فحاشی می شود، این قدر مردانگی نیست که یک ساعت از این امکان متعلق به همۀ مردم در اختیار معترضین باشد، آنها خوب می دانند که این یک ساعت برایشان ویرانگر خواهد بود.

اکنون که هرگونه حضور ما برای این دغلبازان زهدفروش سنگین است، چرا ۲۵ خرداد را که روز ملی پیمان با صداقت و درستی است، در ایام پیش رو و از همین ۲۲ خرداد شوم، حضور چشمان ساکت و دردمندانمان را به رخ طواغیت نکشیم؟


کلمه- گروه سیاسی: خدا را باید سپاس گفت که مدعیان نادرست و مزور خداباوری را بدست خودشان روسیاه می سازد. هم از این خدای قهار باید با خشیت تمام هراسید که مبادا ما نیز دچار چنان سرنوشت شومی شویم که حاکمان سرکش و گردنفراز در برابر حقوق دین و ملت مشمول سخن خداوند گردیم که دربارۀ فرعون فرمود: «فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَکَالَ الآخِرَةِ وَالأولَى.» آیا وقت آن نرسیده است که متجاوزان به مال و ناموس و امنیت و دیانت مردم صلح دوست ایران زمین و وفاداران به انقلاب اسلامی و قانون اساسی برخاسته از آن شهامت بخرج داده و از حوادث و دلهره های متوالی که در این دو سال اخیر پس از فاجعۀ وطن سوز و ملت گداز خیانت در آراء مردم دچارش بوده اند عبرت بگیرند. آری ما که امروز از روشن کردن یک شمع برای عزیزان از دست رفتۀ خود محرومیم، همان “کسانی که به انقلاب اسلامی وفادارنداما با حاکمان اختلاف سیاسی دارند،” در آن روز شوم تقلب، در ۲۲ خرداد ۸۸، با توکل به خدا برای اصلاح ویرانی های ناشی از تسلط حاکمان خودکامۀ دروغپرداز و دلبستۀ پیشگویی های رمالان و ساحران فرعونی تبار پا پیش نهادیم چیزی جز باز گشت به قانون و عقلانیت و صداقت و طرد خودرأیی و رانت خواری نمی خواستیم و هنوز بر آن پای ورزانه ایستاده ایم. امروز بهترین کارشناسان پاکدست کشورمان در زندان ها مهمان خشونت بازجویان مرعوب از عظمت زنان و مردان راست قامت عدالت طلب هستند و میدان عمل و پول بیت المال در دستان آلودۀ دزدانی است که لباس داروغه به تن کرده اند و آی دزد می کنند.

مردم ما به نیکی می دانند که امر به معروف و نهی از منکر بویژه در برابر حاکمان نیازمند حضور مستمر و همگانی است. مردم ما در این دو سال بخوبی دیده اند که مدعیان دیانت، دیانتی خودساخته و آلوده به خرافات و تزویر، مانند دزدان و راهزنان از هر صدایی هراس دارند، از هر لا اله الاّ الله که برای تشییع مردان و زنان و جوانان و پیران جنبش سبز راه امید بلند شود، مانند جن زدگان قرار از کف می دهند و وحشیانه به سیاه و سفید می تازند.

اگر مردم هیچ دلیلی بر وقوع تقلب نداشتد، اگر اقاریر صریح مقامات منصوب دستگاه تزویر در این دو سال به انتخابات مدیریت شده برای بر سرکار آوردن این دولت نامشروع و ناپایبند به هیچ میثاق حتی ناپایبند به پیمانش با همپالکی هایش را نادیده بگیریم، همین هراس و دهشت مرگبار از حضور ما در خیابان دلیل محکم فاجعۀ تقلب است. ترس حاکمان از تقلب در انتخابات آتی مجلس که مسلماً با روند فعلی اکثریت معترض ملت در آن شرکت نخواهد کرد و یک بازی میان دستجات آویزان به طناب قدرت مطلقه خواهد بود، نشان می دهد که عاملان تقلب از همان روشی می خواهند استفاده کنند که درآن ۲۲ خرداد شوم کردند. اینها اینک در پی تشکیل کمیتۀ صیانت از آراء هستند. همین ها اینک می ترسند که رأی هایشان از صندوق های ساختگی بگونه ای دیگر بیرون بیاید.

امروز حاکمان و دنباله روهایشان نه بر سر سوار شدن بر خری که دزدیده اند، بلکه بر سر دزدی دیگری با هم درگیرند.اما از آنجا که هر دو طیف از یکدیگر گزک های محکمی دارند و از روشدن دستشان توسط طرف مقابل، در هول و هراسند، هیچکدام نمی توانند علیه دیگری کاری مؤثر انجام دهند.

در مجلس فرمایشی امروز ما، اگر تهدید دولت به استیضاح فریاد می شود، صرفاً تقاضایی برای فرونشاندن تب یکه تازی دولت است نه یک ابزاری برای قطع عضو فاسد. دولت نیز همانطور که بارها گفته است، مدارکی دارد، پول هایی را در حلقوم کسانی ریخته، دستوراتی را اجرا کرده و صندوق هایی را جابجا نموده است که اگر افشا کند، تاس رسوایی مدیران انتخابات دلخواه استبداد مطلقه بر زمین خواهد افتاد. دولت در این میان با کشیدن کشور به عرصۀ خطرناک گرانی ناشی از اجرای رمالانۀ طرح هدمندی یارانه ها در صدد سوزاندن عرصۀ اقتصاد کشور و تحویل زمین سوخته به طرف های مقابل است. هر دو سو می دانند که بدون دیگری نمی توانند چند روزی دیگر بمانند، همۀ این غوغاها بر سر نرخ مشارکت شان در آیندۀ درآمدهای نفتی و تسلط بر ارکان سیاسی کشور است. وزارت اطلاعات که باید پاسدار امنیت و صلاح کشور در برابر سلطه گران خارجی باشد به ابزار سرکوب ملت تبدیل شده و ملقمه ای است از هواداران طیف های مختلف که هرکدام مترصد تخریب دیگری اند. کشور در معرض سقوط ناشی از تسلط رمالان است، آنانکه بر سر کاری هستند بدون تملق نمی توانند ادامه دهند.

ما به اندازۀ مردم مظلوم بحرین برای حاکمیت خودمان ارزش نداریم. بیمارانمان در زندان ها جان می دهند، زندان ها به مرکز انتقال بیماری های سخت تبدیل شده است، قلم ایمان را شکسته اند و با قلم پای خون آلود جوانان ما احکام رذیلانه می دهند و زندان ها را پر می کنند. ایران ما را به زندانی بزرگ بدل کرده اند. کوچکترین صدای مشفقانه در حلقوم گوینده خفه می شود. دو سال است که از رسانه های ملی علیه مردم معترض فحاشی می شود، این قدر مردانگی نیست که یک ساعت از این امکان متعلق به همۀ مردم در اختیار معترضین باشد، آنها خوب می دانند که این یک ساعت برایشان ویرانگر خواهد بود.

اکنون که هرگونه حضور ما برای این دغلبازان زهدفروش سنگین است، چرا ۲۵ خرداد را که روز ملی پیمان با صداقت و درستی است، در ایام پیش رو و از همین ۲۲ خرداد شوم، حضور چشمان ساکت و دردمندانمان را به رخ طواغیت نکشیم؟